Workshop aan de Picardische Krijtrotsenkust & Maansverduisteringsmeditatie oktober 2005
foto´s Copyright Janneke Maat
 |
Op de vakantiepagina zie je een adres in Ault staan: Kerstin en Uwe Richter zijn daar een B&B begonnen (of chambres de hotes op z'n Frans met een accent aigu ergens op hiervoor natuurlijk) en dit is dan het uitzicht op Ault vanuit ons logeeradres bij hen. Een prachtige foto van Janneke--- en omdat de hele groep telkens heen en weer wandelde, het eten in het ene huis, de workshops in het andere, zal ieder van ons dit uitzicht herkennen want we liepen telkens over deze weg boven aan Ault. |
| Vlaams Kreeftclubje, direct bij het begin na aankomst op vrijdagavond, en onder het genot van een glas rode druivensap, v l naar r: Joyce, Hilde en Brigitte (alle drie hebben ze Kreeft wel ergens in de horoscoop staan) |  |
 |
Links: van l naar rechts: Johan,
Patrick, Lenie en Annemie.
Johan schreef:
Net na de maansverduistering mijn
computer opgestart.
Gisterenavond terug uit Ault, net
als Florie, en wellicht Hilde, meen ik mij te herinneren.
En inderdaad de rest zit daar
nog.
Ja die composieten hé. Ofwel transit saturnus in 9 in hun radix, ofwel in de composiet.
Ze zijn gewoonweg blijven hangen.
Het was dus een aangename
eerste kennismaking, niet virtueel, maar fysisch.
Kerstin, of dochter, we komen
volgend jaar wellicht eventjes terug!
Ook mijn vriend vond het leuk.
Ondertussen , moet ik dat allemaal,
(lees de workshop), nog eventjes verwerken, en
heb momenteel, een heleboel werk hier in huis. De tafels
worden hier niet opgeruimd, en het het eten wordt ook al niet
klaargemaakt.
Momenteel ben ik met de was bezig,
en nu nog eventjes het gras...
Tjonge, ik had ook nog wat langer
moeten blijven.
Tot zover
Ciao
Johan en Patrick ( die het een heel
aangename kennismaking vond met Nederland in Frankrijk), nou je weet
wel, we hebben in onze
komposiet , pluto in 9.
|
|
rechts: Leontine en Aukje in zakelijk gesprek (wordt vervolgd in 2006...)
Ik heb uitgebreid naar de
foto's van Janneke
gekeken. Wat fijn om het allemaal weer terug te zien. Ik heb
daar echt heeeerlijk gezeten op
die rotsen vlak bij de afgrond en genoten
van de prachtige groene kleuren van de zee en de atmosfeer daar...
en natuurlijk ook van de ontmoetingen tijdens de workshop en
het eten en de mooie omgeving van
Ault
Hartelijke groeten
Aukje
|
 |
 |
Links: Drie astrologen in
conclaaf over een spannende composite: Annemie, Johan en Florie en
hieronder: dito: Lenie, Hans en Kerstin |
| Het was maar goed dat
Astrid haar laptop met printer mee had gebracht want zo konden er
tenminste nog wat composites uitgedraaid worden waar de workshop over
ging
|
 |
 |
Ik kan me niet herinneren dat er tijd was voor luieren in de zon maar deze foto bewijst het -- Leontine, Brigitte en Annemie |
| Dit was weliswaar ook in
de zon, maar tijdens een middag-werkwinkel-sessie (Annemie en Joyce, de
laatste was duidelijk 2 uur met haar kapsel bezig geweest, kunstig he?
)
ANNEMIE schreef:
" dat was een heerlijke workshop,wanneer weer?????????????????????
1e pinksterdag doen we sowieso
mee,***maar zo'n zee- workshop is niet te versmaden ,heb nu spijt ,niet
nog een dag langer gebleven.......
voel me geinspireerd en
vrij...............
leuke thuisreis voor jullie???????????
Annemie
***: minicongres 2006!!
|
 |
|
Op zaterdagavond hebben
we het CHTA Mars Retro Zangkoor opgericht onder professionele leiding
van Leontine (lead-vocals), drummers Hilde en ondergetekende,
en back up vocals van de rest , is er heerlijk gepoedeld in de
Yacuzzi onder de sterrenhemel (en wij maar denken dat we naar Mars
keken (foute voorlichting) (van Mercurius
vierkant Neptunus natuurlijk) terwijl het
Venus was, en erg langdurig geworkshopped, Jan had nog nooit zulke
lange sessies meegemaakt, zijn er vele relaties
hersteld en misschien nog meer op
interessante andere punten gekomen:-))
De teksten van de songs (dank Florie!) die we nu allemaal uit het hoofd kunnen leren voor de volgende repetitie:-)
Tekst van CD Songs for the Inner
Child
door: Shaina Noll
Lied
1
How could anyone ever tell you
You were anything less than
beautiful
How could anyone ever tell you
You were less than whole
How could anyone fail to notice
That your loving is a miracle
How deeply you're connected to my
soul.
|
Lied
2
It's a joy to get to know you
It's a joy to get to know you
And I really am liking to share in
your world.
When your love is deep and quiet
I can hear it so clearly
It's calling forever to share in your
world.
Lied
3
Return again return again,
return to the land of your soul.
Return again return again
return to the land of your soul.
Return to what you are, return to who
you are,
return to where you are born and
reborn again.
Return again, return again, return to
the land of your soul
return again, return again, return to
the land of your soul.
|
|
Janneke wat een prachtige foto's,
alles komt weer helemaal terug.
Theo en ik hebben echt een geweldige
tijd gehad.
Prachtige omgeving, zon, ontspannen
sfeer, schattige ondeugende poezen, ontzettend
leuke kinderen (de zoontjes van Jolanda en Remco), geweldige
workshops, gesprekken over alleen
maar interessante onderwerpen, heerlijke huiskamer,
lekker aan de wijn en het bier en niemand hoefde te rijden, uitslapen
, lekker in bad (hebben we
thuis niet), werkelijk prachtige muziek die je recht in je
hart raakt met teksten waarvan je als
vanzelf mee gaat zingen (ik die nooit zingt :-), en dan als klap op de
vuurpijl de composites, helemaal wat het moet
zijn voor iemand met de Noordknoop in Weegschaal.
Zeker voor herhaling vatbaar.
Groeten,
Annemieke
|
 Annemieke en Theo dus met op de voorgrond een lege fles wijn & ps als iemand nog eens een nederlands rijbewijs vindt daar in Ault... die is vast van Theo.. |
 |
Ontbijt de volgende dag: Brigitte, Hilde, Hans en Joyce |
|
Goh Janneke wat een mooie foto's en
wat een prachtige plek. Leuk om ook eens wat
gezichten bij namen te zien. Dat Joyce ook nog zo mooi kan schilderen.
Wat een talenten! Groeten
van Ludia
hm... Ludia: dit is een echte Patrick Baudry. Ik heb al meer dan 30 jaar geleden het schilderen ingeruild voor de astrologie. Maar 1 ding hebben we gemeen: alles tot in de essentie terugbrengen: Patrick die in 1 dag meesterlijk zowel de kleuren, de sfeer, als de krijtrotsen van Picardie schilderde, (en dit werk hangt nu passend in mijn zeegroen geschilderde kamer....) en ik die in de astrologie graag dingen terugbreng tot de essentie:-)
|
 |
 |
En dan: Notre Dame de la
Falaise, dat zit zo:
met onze cursistenmailinglijst houden we graag op bijzondere astrologische momenten een zogenaamde lichtcirkelmeditatie onder aanvoering van Ben Licher. Iedereen die zin heeft mee te doen print de horoscoop uit van bijvoorbeeld een Nieuwe Maan, en vervolgens besluiten we op "welke plek" we gaan zitten in de meditatiecirkel, maar wel iedereen gewoon thuis. De horoscoop wordt plat op de grond gelegd, met de Ascendant wijzend naar het Oosten, het MC naar het zuiden en iedereen kiest een planeet uit waarop hij of zij gaat zitten met het gezicht naar het midden van de cirkel. We hebben dan ook vaak nog wel enkele motto's voor zo'n astrologische meditatie. Ieder van ons visualiseert de cirkel gewoon en de mensen die meedoen er om heen op de plekken van de planeten Op de Maandag na de workshop in Ault was het midden op de dag Maansverduistering, een wel heel bijzonder moment. In de horoscoop ervan stond Mercurius vierkant Neptunus en Saturnus, en 0 graden Steenbok stond op de Ascendant. |
|
Op zondagmiddag reden Janneke,
Astrid, Aukje en ik (niet in alfabetische volgorde)
er eerst eens op uit om een geschikte plek voor de maansverduisterings-
meditatie op de Picardische rotskusten te
vinden (0 graden Steenbok op de Ascendant verwijst wel naar rotsen),
enfijn, we reden een minuut of 5 en zagen een
toeristisch bordje naar een of
andere Notre Dame dus en wij slaan rechts af en ik
tuf door. Astrid zegt: je moet hier maar eens rechts naar boven gaan,
je weet wel, op
zo'n paadje waar je geen zin in hebt omdat het niet fatsoenlijk
geasfalteerd is. Dus ik rij natuurlijk door om even later terug
te keren (dit wordt het hele motto
van de Maansverduistering voor mij:-)) en
natuurlijk wel dat paadje op te moeten want Astrid zei dat het
geestelijke
pad nu eenmaal niet met asfalt is geplaveid. Tja... ze
had natuurlijk
weer gelijk.... hoog op de rots torende daar de Madame in een
zegenend gebaar en daarachter de
krijtrotsen en enfijn, we vonden al snel een geschikte
meditatieplek voor de volgende
dag.
De volgende dag dan. Jan en
Janneke aan de wandel er heen, Astrid al om 1200
uur op de plek, en Aukje en Joyce gaan shoppen... (zie het kleurrijke
voorwerp op de foto's hieronder) en eten dan nog even
wat in een naburig dorpje om
plotseling als de hazewind in de auto te stappen
om nog op tijd er te zijn. Aukje zei opeens: zeg Joyce, hebben we
dit stuk net ook al niet in twee
richtingen gehad? (ik was aan het heen enweer
toeren want ik was de weg kwijt... in de VM horoscoop stond Mercurius
vierkant Neptunus en vierkant
Saturnus), Maar enfijn op een gegeven moment vind
ik de toegangsweg weer en rijd natuurlijk weer niet op het
ongeplaveide stuk naar boven. Even
later word ik wakker en zoef in retro gang de weg weer af terug en
rijd dan alsnog het Geestelijke Pad op.... en parkeer....
Jan en Janneke waren nergens te bekennen en ik mijmer en mopper
hardop, tja, mensen komen en
mensen gaan met Mercurius vierkant Neptunus en Astrid
zat in de auto. Maar omdat we aan de late kant waren zoeven we langs
haar auto om ons plekje in te
nemen en snel (en KALM) (en zo) in meditatie te
gaan. Zaten daar toch potjandorie pontificaal twee lieden op een
stoeltje op onze rots.... ik
tieren en doen.... op naar de volgende rots, maar
die was ook al bezet door niet mediterende mensen , even later vinden
we dan een plekje, en we gaan
zitten. Klaboem meteen voel ik een enorme
energie en mediteer zo'n 20
minuten en zo en iedereen in het licht zettend en
zo tot mijn benen in mijn ongemakkelijke houding het opgaven en we
stonden op. Aukje en ik lopen terug naar Astrid. Opeens zagen we Jan
en Janneke en
Astrid op een nog veel prachtiger plekje zitten met stukjes
plateau waar een mens tenminste
fatsoenlijk op kan zitten en mediteren, dus ik
scheld mezelf nog eens de huid vol dat ik daar niet eerder heen was
gegaan en doe het nog eens over,
een half uur of zo brengen we daar in
stilte en meditatie door,
misschien langer, het was geweldig, en ik was gekalmeerd...
Volgens Jan en Janneke waren Aukje
en ik uitgerekend
op de plek van Neptunus gaan zitten (maar volgens mij zaten wij
braaf op de Ascendant, kijkend
over de zee, die in het Westen lag, en we hadden
de Zon een beetje links van ons of zo, dus tja... Overigens staat
Astrid hier boven bij en niet Aukje (die staat op het miniatuur in de
collage helemaal bovenaan). Dit was het plekje van de
"tweede" meditatie.
|
|
 |
 |
|
Verslag van de eclips meditatie van Jan van der Velde
Op de heenweg had ik het bord naar Notre Dame de la Falaise al gezien,
"piece of cake" (ik wist daar de franse woorden niet voor en zo
klonk het
tenminste nog buitenlands..) dacht ik, netjes aangegeven midden in een
dorpje waar je maar 50 km/h mag..
Vrolijk snorrend dus eerst een hapje gaan eten in het nabij gelegen
Mers-les-Bains..
Daar liep het even niet zoals ik gehoopt had, de snelle hap werd al snel
een enorme cultuur shock..
Ik ben dol op de franse baguettes, overdadig gevuld met sla en ham en oude
kaas, soms gegratineerd en altijd gecompleteerd met een glaasje vers
geperste sinaasappel sap..
In de auto had ik bij deze gedachte aan frans stokbrood me al meermalen
overtollig speeksel doen wegslikken..
Je bent hier nu eenmaal in het land waar ze het woord croissanterie hebben
uitgevonden, dit is het volk dat mijn schaarse lunches in de binnenstad van
Arnhem tot een feest weet te maken...
Het heeft een kwartier geduurd eer we met twee keiharde stukje brood en een
schoteltje salade weer buiten stonden..
Deze Kreeft heeft meer dan 10 minuten in shock verkeerd toen al z'n ideeen
over het beroemde gevulde franse stokbrood een illusie bleken.. honderden
producten lagen uitgestald, maar niets leek ook maar in de verte op iets
dat vaag leek op mijn geliefde "sufferdtje", een heerlijk
warme gevulde
baguette met ui, paprika, tomaat, roomkaas, bieslook en gesmolten kaas, bij
de plaatselijke croissanterie/lunchroom.. de enige sufferd die ik ontwaarde
stond me wezenloos aan te gapen van uit de spiegel boven de salad-bar...
Hartgrondig mopperend op de autochtone bewoners van dit land (rare jongens
die fransen... ) en hun vreemde eetgewoontes vertrokken we uiteindelijk
weer richting "St. Quentin de nogwat" alwaar we de afslag naar Notre
Dame
de la Falaise hadden gezien..
Waar eerst m'n Maan en Venus in Kreeft in koor hadden staan kwarren over
het mij wereldvreemde voedsel, was het dit keer m'n Saturnus in drie die
uit de slof schoot...
Het bord waar ik halsreikend naar uitkeek was alleen te zien vanuit de
andere richting en ik realiseerde me dat ik de afslag gemist had toen het
bord in spiegelbeeld in m'n zijspiegel verscheen..
Grom, grom, mopper.... met een baldadigheid in het verkeer die ik niet van
mezelf ken draaide ik de auto op een parkeerterrein en reed dwars over alle
makeringen die de (lege) parkeer plaatsen aangaven, hotseklots weer op de
weg.. dit keer weer met m'n neus richting Mers-les-Bains.
Voor de meeste van jullie is dit soort gedrag niet meer als normaal, maar
verplaats jezelf eens in een Saturnus in huis 3, met Steenbok op cusp 3.. (
is overigens een goede oefening voor al die astrologen in de dop..) dan zul
je beseffen dat dit grenst aan roekeloosheid en in de buurt komt van ware
doodsverachting... Vermoedelijk speelde de volle maan hierbij ook wel een
rol...
Nu de borden richting "onze lieve vrouwe van de kliffen" op een voor
mij
zichtbare plaats stonden was het niet zo'n probleem de goede afslag dit
keer wel te vinden..
Het geestelijk pad was snel gevonden, er lag wel degelijk asfalt of een
andere wegverharding, maar dat was al jaren niet meer onderhouden en vol
putten, gaten en oneffenheden.. De meeste zandpaden zijn beter begaanbaar..
Gelukkig waren we nog net op tijd en een minuut of 10 voor 2 zagen we
Astrid staan zwaaien..
In gestrekte draf ging ik in de achtervolging...
Tot m'n grote schrik gingen we niet bij het beeld van de dame zitten, zoals
ik van Janneke had begrepen, maar inplaats daarvan stevende Astrid recht op
het uiterste randje van de klif af, hierbij de borden DANGER compleet
negerend..
Met een Saturnus in 3 ben ik natuurlijk altijd erg gevoelig voor borden die
op m'n pad verschijnen, maar toen Janneke ook zonder blikken en blozen het
bord negeerde en zich op een (flinke) armlengte van de rand neervleide kon
ik niet achter blijven...
Manmoedig zocht ik een plekje tussen Astrid en Janneke, angstvallig iets
verder weg van de klif waardoor er als vanzelf een halve cirkel onstond.
Handig zo'n cirkel vorm, kun je netjes de horoscoop in het middel leggen om
je plaats te bepalen..
Horoscoop in het midden, kompas erbij en Astrid bleek netjes op de
ascendant te zitten, Janneke zat ergens aan het einde van huis 10 en ik zat
angstvallig in huis 11..
Ik had toch wel wat te doen met de mensen die bij ons ten westen van de
MC/IC lijn zouden zitten.. waar de één angstig op een randje zou zitten zou
de ander (huis 7) angstig geconfronteerd worden (huis 8) met de
zwaartekracht...
Waar zouden Joyce en Aukje nu zijn ??
We konden ze niet zien, ze leken compleet opgelost te zijn in het landschap..
Astrid wist te vertellen dat ze "daar ergens" een plekje hadden
gevonden..
Haar hand wuifde in de richting van het tweede huis in onze cirkel,
inderdaad, het huis waarin Neptunus stond..
Ondertussen verkeerden Joyce en Aukje in een compleet andere dimensie en
zaten zij beiden met hun gezicht naar de zee de ascendant uit te beelden..
Wij zaten wat hun betreft in huis 8, verborgen maar wel aanwezig: "dat
zouden Aukje en ik nu nooit doen" dacht Joyce, "Samen afspreken en
dan niet
komen opdagen voor een meditatie... "
Ondertussen waren wij in serene rust in afwachting van de eclips, niet
bewust van Joyce haar teleurstelling over ons gebrek aan normen en
waarden... Neptunus in huis 2....
Nu is mediteren niet mijn sterkste punt.. ik heb nog nooit een ankertje
gelezen over dit onderwerp noch heb ik een exemplaar "Mediteren voor
Dummies" in de boekenkast staan, met andere woorden, ik doe maar wat...
Mijn vorm van mediteren is geen stilzitten en mijn gedachten leegmaken, is
geen vorm van concentratie en slechts zelden een vorm van complete
ontspanning..
Wanneer ik mij ogen sluit ga ik op reis, eerder een educatief schoolreisje
dan een zon-vakantie op Mallorca, eerder een verhaal dan een veelzeggende
stilte..
Ik ga op zoek naar kennis, ik wil begrijpen en niet loslaten want dat kan
ik in wakende toestand veel beter...
Zo zat ik daar op de klif, onder het toeziend oog van "de dame van de
kliffen" zat ik daar te doezelen en vroeg me af wat dit keer de les zou
zin
die het moment in zich droeg..
Je moet begrijpen dat alles in de astrologie cyclisch is, het moment van de
eclips was het gevolg van een beweging, van het leven, dat aan dat moment
vooraf ging. Op een zo'n intens en heilig moment als dit lijkt het alsof de
gebeurtenissen van de afgelopen dagen naar dat moment hebben toegeleefd en
dat de "draadjes" in ons bewustzijn op één punt bijeen komen.
Voor mijn draadje moet ik een paar dagen terug gaan..
Voor ons vertrek naar Ault hebben Janneke en ik nog een laatste keer
gelogeerd op de Sunlodge naast Oasis..
Het was een symbolisch afscheid van de plek die ons de afgelopen 6 jaar erg
dierbaar is geworden.
Oasis dat we ooit kenden is niet meer..
Het gebouw is compleet getransformeerd, het karkas van het huis dat de
laatste keer nog aantrof is nu herboren en gaat een nieuw leven beginnen en
ik weet niet of deze nieuwe incarnatie nog deel van mijn leven zal zijn..
Maar één ding was nog niet veranderd, de muggen, of eigenlijk
"knoeten"
of "knuten", geen mug, zelfs geen vlieg, maar een minuscuul
kevertje met
vleugeltjes en een hoogst vervelende beet...
We waren de auto nog niet uit of we werden al enthousiast begroet door
honderden kwispelende en speels bijtende knoeten..
Gelukkig waren de zwellingen de volgende morgen al weer verdwenen, maar
jeetje, wat jeuken die beten...
De ochtend van ons vertrek naar Ault was ik helemaal niet rouwig om deze
plaats vol met bijt-grage fauna te verlaten.
In zeker zin maakten deze prikbeesten het afscheid van deze plaats een stuk
makkelijker..
Ten afscheid dit keer geen handdruk maar twee venijnige prikjes in m'n
linkerhand die een uur lang vreselijk bleef jeuken en vervolgens nog een
dag of twee een lichte zwelling in twee vingers veroorzaakte...
Vaarwel Kalmthout, ik zal jouw knoeten niet licht vergeten...
Maar wat hebben die beestjes uit Kalmthout nu te maken met de meditatie in
Ault...?!
Ik herinner me nog dat ik bij het vertrek uit Kalmthout tegen Joyce heb
gezegd dat vanwege de zeewind daar in Ault ik me verheugde op de
afwezigheid van muggen, en inderdaad, geen gezoem of geprik meer ervaren in
de dagen van de workshop.
Tot op de middag na de workshop, zo'n 24 uur voor de eclips, toen de eerste
regen begon te vallen..
Plotsklaps ontstond uit iedere druppel die de grond raakte een zoemend en
opdringerig beestje dat zich spontaan naar mijn raam leek te begeven. Weer
werd het thema geraakt, weer trilde het draadje dat onherroepelijk zou
leiden tot de eclips..
Maar wat heeft de regen in Ault nu te maken met de meditatie op de kliffen
bij Mers-les-Bains?!
Nou vrij veel eigenlijk...
De plaats waar wij zaten lag hemelsbreed hooguit 4 km van Ault vandaan en
ook hier was het gras nog nat en boven het gras krioelde de lucht van
kleine vliegjes en muggetjes...genoeg om spontaan de kriebels te krijgen...
Met ware doodsverachtig zeeg ik neer in de brei van zoemende insekten en
zette mijn achterste in het dampige gras...
Ik sloot mijn ogen en gebruikte mijn hand zoals een koe zijn staart
gebruikt onderwijl hopend dat ik in de poging m'n ademhaling te reguleren
geen dierlijk materiaal naar binnen snoof.. proest... snuif.. snuit...
uch.. uch...
Na enige tijd weet ik de stand "negeren" te vinden en vind ik
relatieve
rust in het dartele gezoem om mij heen..
Het duurt niet lang eer ik mij geprepareerd heb voor mijn reis in het
onbekende..
Ik zei al dat meditatie voor mij geen passieve bedoening is..
Je kunt je het beste voorstellen als een griezelhuis op de kermis..
Je kruipt in jouw karretje, je haalt de veiligheidsbeugel naar beneden en
zet je schrap..
Dan begint de reis en uit allerlei donkere hoeken verschijnen taferelen,
schimmen, soms vaag, soms vol in het licht...
Meestal kies ik een beeld en ga een zijtunnel in om meer te weten te komen
maar dit keer bleef ik keer op keer rondjes draaien, steeds dieper zinkend
in mijn veranderende staat van zijn..
Hoe hard ik ook zocht naar de reden voor mij om op deze tijd op deze plaats
te zijn en de eclips te ervaren, ik vond niets dan leegte en nietszeggende
vage beelden.. behalve die van mijn moeder, mijn biologische moeder wel te
verstaan niet de "Notre Dame" of de Aardmoeder of Pasha Mama zoals
Astrid
haar noemt...
Nu is mijn moeder ook degene van wie ik mijn gevoeligheid en mijn reizen
door de droomwereld heb geerfd, we hebben een vrij sterke band maar ik vind
het altijd erg verontrustend als mensen die je zo nastaan zo levendig en zo
sterk in je dromen verschijnen..
Meestal betekend zo'n droom niet veel goeds (in mijn ervaring)..
Achteraf bleek dat mijn vader afgelopen week veel last van z'n hart heeft
gekregen en van een vitale zestiger nu aan huis is gekluisterd.
Waarschijnlijk ving ik haar angst en zorgen op....
Terug naar mijn verhaal.. als ik zo blijf afdwalen dan raken jullie in net
zulke neptuniaanse sferen als ik.. :-)
Nadat ik m'n moeder had doorgegeven dat ik even bezig was en haar op een
ander moment wel weer zou terug bellen (wat ik ook gelijk na thuiskomst
deed..) wilde het verder niet lukken met mijn reis door dromenland..
Verzuchtend dat ik graag wilde weten wat ik nu hier op deze plaats en deze
tijd kwam doen en of er nog een boodschap inzat voor mij opende ik mijn ogen..
Ik zag het gras tussen mijn benen, de krioelende wolk met vliegjes
daarboven, vliegjes op m'n broek, vliegjes op m'n neus..
Mijn bewustzijn was nog steeds wat verschoven en ik nam op dat moment waar
met andere ogen als normaal en m'n gedachten gingen als volgt..
Alles is één, het is een illusie om te denken dat we afgescheiden zijn van
elkaar of van de wereld waarin we leven..
Al deze drukke diertjes die druk om mij heen krioelden waren deel van mij,
ik kon me niet los zien van hun drukke bewegingen, zij waren deel van mij
zoals ik deel van hun was samen waren we deel van de wereld om ons heen....
De boodschap ging over mijn angst voor muggen en ander vliegend gespuis...
Ik had een boodschap gekregen..
Een glimlach welde op uit m'n binnenste en de Zon brak door in mij en om
mij heen..
Voor mijn ogen werd alles paars, een diep donkere tint paars waarin na
luttele seconden intens rode vegen verschenen en uiteindelijk vormden ze
een reproduktie van Joyce haar Kunstwerk dit keer in intens rode en paarse
nuances...
Vol inzicht opende ik daarna mijn ogen en keek naar de vliegende zwermen om
me heen..
De verduistering van de Maan had mij doen voelen dat we niet afgescheiden
zijn, dat ik samen met de muggen en de vliegen in eenheid met de wereld
was, dat ik niet langer meer reageerde op hun aanwezigheid of aanraking,
want ik raakte mijzelf aan, we waren één..
Het is de Maan die ons die ons afscheid van de wereld, het is de Maan die
onze eigen identiteit ons eigen lichamelijke vorm in stand houdt.. Het is
de Maan die zich irriteert, reageert op de aanraking van de buitenwereld en
ook Maan die ons afscheid van de mug die ons steekt.. was er geen Maan dan
waren de Mug en ikzelf in eenheid, dan word ik niet geprikt, je moet
namelijk wel een behoorlijk gefrustreerde mug zijn om jezelf te prikken.. :-))
Ik ben euforisch dit is het...!!!
Ik kijk om me heen naar de zoemende zwerm en het gras en de zee, de lucht
en besef me dat we allemaal manifestaties van het ene zijn, vliegjes
krioelen om me heen, maar ik voel ze niet meer, ze zijn deel van mij, de
Maan is er even niet.. dit is machtig!
Gelukzalig kijk ik op en zie dat Janneke en Astrid eveneens weer terug zijn
in de wakende wereld...
"De Maan draagt bij aan ons gevoel van afgescheidenheid" begin ik te
vertellen...
|
|
|
Voor alle Ault-ganger en thuisblijvers,
Ja, het weekend en de dagen erna waren heerlijk.
Wandelen langs de kust en door de velden,
verbondenheid in aarde, lucht en water
frisse neus en zonverbrande wangen
van uur tot uur veranderende wolken en lichtpartijen,ondeugende
kattekoppen,
smakelijke maaltijden,boeiende gesprekken, stil genieten,vuursteen en
kalkrotsen,
't geestelijk pad gaat niet over asfalt ...
It's a joy to get to know you
and I really am liking to share in your world ....
Verwarmd in mijn hart, geraakt in mijn ziel,
ervaringen niet in woorden te beschrijven,
ik geniet nog even stilletjes na....
Een selectie van de foto's van de workshop kun je verder bekijken op:
Groetjes,
Janneke
|
|